Created By
NafTiLos

Τελευταία ενημέρωση
22/6/2001
Σελήνη 19 ημερών
Η νύχτα ξαναρχίζει να μεγαλώνει

Περιοδική Έκδοση Έρευνας Και ΠεριΓραφής Της Ανθρώπινης Ύπαρξης
ΤΕΥΧΟΣ 5, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2000
 http://www.vernet.gr/saturnalia
Για παλιά και νέα τεύχη: aiolos57@hotmail.com

Περιεχόμενα Τεύχους 5

Αφανισμένος από το DADA: Τρίλογος ανάμεσα σ’ ανθρώπινα όντα

ΜανιφέστοDadaιστών

FernandoPessoa – ComtedeLautreamont

Ειρωνία και Ηδονή

Αρχαίοι Μυθολογικοί Κύκλοι

Αφιέρωμα στην OULIPO

Το χρονικό μιας Κούρσας

Το Δώρο

Μια Κόκκινη Νύχτα: Πραγματική Ιστορία Ενός Φανταστικού Κόσμου

Δον Ντινερό: Ο Κύριος Χρήμα

Περί της Επιθυμίας και Ορισμένων Παρενεργειών της

Διαφορετικότητα: Δικαίωμα και Υποχρέωση

NoamChomsky: Ο Αναρχικός Τραπεζίτης

Αυτονομία

Ένα Παραμύθι για τους Εναπομείναντες Ήρωες

Διεθνής Σιτουασιονιστών

Η Ιδεολογία της Μιζέριας και η Μιζέρια της Ιδεολογίας

10 Χρόνια Saturnalia

Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια. Μνήμες πολλές. Τι άλλο άλλωστε διαιωνίζει το είδος πέρα από την ανάμνηση που καθηλώνει.

Είναι αυτή η προσπάθεια για την άλλη ματιά που προετοιμάζει το καινούργιο και συγκρούεται με το παλιό.

10 χρόνια, λίγα τεύχη. Έτσι κι αλλιώς δεν είπαμε ποτέ ότι θα είμαστε μόνο γραφιάδες και επιστολομανείς. Πάντα πιστεύαμε ότι οι πράξεις συζητιούνται και όχι τα λόγια.

Δεν νομίζω ότι κάναμε ιδιαίτερη παρέα αλλά συντροφεύαμε ο ένας τον άλλον μέσα από μια μοναχική μελαγχολία. Το τώρα είναι πάντα μια δύσκολη αντίληψη και μια πιο δύσκολη αντιμετώπιση. Πάντως από όλα αυτά που γίνανε και από αυτά που χαθήκανε, τουλάχιστον χαμογελάμε και κοιταζόμαστε ακόμη υπονοώντας ο ένας του άλλου το ιδιαίτερο χάρισμα του να είσαι διαφορετικός.

Εκεί έξω έχουμε συναντηθεί, κοιταχτήκαμε κρυφά ξέροντας ότι στις ήρεμες μέρες δεν είχαμε πολλά να πούμε αλλά γνωρίζοντας ότι η συντροφικότητα δεν είναι και παντρειά. Κάπου μιλήσαμε ή κρυφακούσαμε ο ένας τον άλλον και χαμογελάσαμε ακόμη και αν είχαμε αντιρρήσεις. Κάπου μέσα σε σκόνες από πόλεις που καίγονταν από τα καμένα παιδιά τους γίναμε οικείοι και  διασκεδάσαμε στα ίδια δυσκολοχώνευτα στέκια. Τελικά δεν είναι λίγα αυτά που μοιράζεσαι με κάποιον που μοιράζεται μαζί σου μια μικρή απορία, αυτή της ζωής.

Αξίζει να ζούμε με όνειρα ή να χαθούμε χωρίς αυτά. Πάντως θα συνεχίσουμε αυτήν την εσωτερική γιορτή που ξεκίνησε ο καθένας μοναχικά και που θα συνεχίσει μοναχικά.

Οι μέρες είναι πιο δύστροπες και εύκολα γίνεσαι δούλος μιας ξεχασμένης φαντασίας. Ας μεθύσουμε ακόμη μια φορά, ας φτάσει μια άσπιλη αντίληψη να μας χρησιμεύσει σαν καμουφλάζ στο ξαργύρωμα των εμμονών μας, και ας εφαρμόσουμε την ευφυία μας στη ζωή μας και όχι ακόμη μια φορά στις ζωές των άλλων.

Καλή συνέχεια “τρελοί πολεμιστές” και να θυμόμαστε πάντα ο μεγαλύτερος εχθρός ξεκινάει από μέσα.

Σατουρναλιστικά επαναστατούμε σε κάθε θέαμα

Editorial

Στην εποχή του άμεσου, του παρόντος, του τώρα αλλά ποτέ, του θέλω αλλά δεν μπορώ, του αναγνωρίζω αλλά δεν αγγίζω, προσπαθούμε να φτιάξουμε ιστορία. Να ρίξουμε μια πέτρα στη λίμνη έστω και για την περιέργεια της κίνησης. Προσπαθούμε να θυμόμαστε σε μια εποχή που δεν θέλει να θυμάται. Το παράδοξο είναι ότι όσο πιο απόντες είμαστε από την ιστορία μας, τόσο πιο έντονη παρουσία έχει αυτή.

Όμως, άλλο η αναζήτηση κι άλλο η περιπλάνηση...

Ακόμη μια φορά συζητούμε μ' ένα χαρτί σε κοινή θέα. Ακόμη ένα Saturnalia αγωνίζεται να εξοστρακιστεί στο διάστημα μεταξύ δύο στιγμών. Της δημιουργού και του παρατηρητή.

Αναρωτιέμαι σε ποιο τοπίο χωράει η ελευθερία;

Της αναχώρησης ή της εγκατάλειψης;

Η έγνοια, έχει σκιάσει τους ορίζοντες. Αφουγκράζεσαι την σκέψη, την αφυδατώνεις, χρησιμοποιείς την τρέλα σαν γέφυρα, σαν μεγενθυτικό φακό για να δεις και να σε δούνε. Με μόρια από φως καταπιάνεσαι ή μωραίνεσαι. Τα βάζεις σε μια σειρά κι όχι σε μια γραμμή κι ο δρόμος επιτέλους στενεύει.

Αναγνωρίζεις ότι η τέχνη δεν είναι συναίσθημα και δεν ξέρεις αν είναι κατάσταση. Καταλαβαίνεις ότι είναι μια απάτη που σου προτείνει να νομίζεις κι όχι να ξέρεις. Να φουσκώνεις το μπαλόνι με πάθος και να βρίσκεσαι μέσα σ' αυτό.

Αλλά δεν ξέρεις άλλο δρόμο.

Η τέχνη παίρνει τη θέση του σχολιαστή της πραγματικότητας, της αναδιατύπωσης της αλήθειας μέσα σε αυτήν. Προσπαθεί και καταφέρνει να κάνει τον άνθρωπο να εννοηθεί από τον κόσμο του, ενώ ο ίδιος  προσπαθεί να εννοήσει αυτόν. Καταφέρνει να μεταμόρφωση μια πραγματικότητα σε όραμα. Ένα όραμα σε ιδανικό. Μια ιδέα σε εμμονή. Παρά ταύτα αυτή η μεταμόρφωση κρύβει καλά τον τρόπο, τον οδηγό που καθελκύεται. Γίνεται μια ιδιάζουσα κατάσταση, ένα ενδιάμεσο που δεν ακριβολογεί γι αυτό και σαγηνεύει. Αυτή η αμφίδρομη σχέση του Όλου με το Ένα διαμορφώνει και το τελικό σχήμα της τέχνης. Προωθεί τον κόσμο στον ίδιο τον άνθρωπο. Τον θεαματικοποιεί και μέσα από αυτήν την περιπλάνηση - αποπλάνηση παραμένει ο άνθρωπος ένα πλούσιο συναισθηματικό ον που ενσωματώνεται με αυτό το χρέος στο υπερβολικό, με αυτή την ανάγκη της υπέρβασης.

Η τέχνη έχει αυτό το χάρισμα: να εξοστρακίζει την αλήθεια σε μια πραγματικότητα, να την διαχειρίζεται και να την επιστρέφει σαν μια γενίκευση.

Η αλήθεια διακρίνεται σε αυτό το καθετί που δεν καταλύεται από το χρόνο, αυτό που η πραγματικότητα δεν το εξοστρακίζει σε κάποιο ή οποιοδήποτε στερέωμα λογικής ή συναισθήματος. Η  τέχνη είναι η εξακρίβωση και η παρατήρηση της πραγματικότητας. Είναι μια προσπάθεια απεγκλωβισμού όσων δεν μπορούν να εννοηθούν. Την τέχνη την κουβαλάμε εφ' όσων αντιμετωπίζουμε τις αλήθειες μας. Την ιδιαίτερη πραγματικότητα, που δεν την νοιάζει αν την διαχειρίζεται η  κοινή θέα γιατί απλά γίνεται η κοινή θέα. Η αλήθεια, ιδιόχειρη και ενυπόγραφη, είναι ο χρόνος που διαθέτεις για κάθε σχόλιο της ζωής σου. Είναι ο κόσμος που καταλαβαίνεις ενώ η τέχνη, είναι ο κόσμος που σε καταλαβαίνει.  Έρχεται και κάνει αυτό το σχόλιο γενίκευση.

Αυτό γίνεται με την τέχνη. Κάνει χρέη διαμόρφωσης. Έρχεται από έξω να εκφράσει το ανέκφραστο μέσα.

Διακρίνεις την αντίφαση; Διακρίνεις το αδιάκριτο της κάθε στιγμής;

Αν αντιληφτείς με συνειδητότητα την κάθε στιγμή κινδυνεύεις να μη ξέρεις τίποτα. Να μην μπορέσεις να διακρίνεις το μοναδικό και το ξεχωριστό κάθε περίστaσης, κάθε αίτιου και αιτιατού. Σαν να έχεις όλο το χρόνο και εσύ τον τεμαχίζεις σε δευτερόλεπτα. Αν πάλι δεν συνειδητοποιήσεις την κάθε στιγμή με την παραπάνω έννοια, τότε κινδυνεύεις να ονειροπολείς μια ζωή που την αφουγκράζεσαι μόνο, αλλά, δεν την ζεις με πνεύμα και οστά.

Η πολεμική είναι δυσδιάκριτη μιας και τα αισθητήρια στη μορφή της αλυσίδας που αρμόζουν στο ανθρώπινο κορμί, μάτια, όσφρηση, ακοή και αφή, είναι ένα τετελεσμένο γεγονός που δεν μπορεί παρά μόνο να βάλει κανόνες και σταθερές. Το να κατανοήσεις τον κόσμο σου και να του εξομοληγηθείς το βάρος, αυτό που διαθέτει από την αρχή του ο άνθρωπος είναι η καταιγίδα του νου με βαλέστρα έναν καθρέφτη. Μια ψυχογραφία. Μια εικόνα που γυρνάει πάνω σου και αποκρυπτογραφείται αλλά και αποκρυπτογραφεί τις δυσδιάκριτές αλλά ορατές γραμμές του Εγώ με το Είμαι.

Το δυάδικο του δίδυμου τέχνη - αλήθεια είναι μια ακόμη χειραγώγηση. Αποκτάει εξουσία και ενοχή αυτής της εξουσίας  όπως σχεδόν όλα τα δυαδικά παιχνίδια του κόσμου, με κορυφαίο αυτής της κυριαρχίας των ενστίκτων, της ποσότητας και της ποιότητας.

Τι βαθιά θλίψη η πραγματικότητα....

Είμαστε οι αχαρτογράφητοι χρήστες μιας επιμηκυνμένης μελό ιστορίας με στιβαρά δεδομένα του χρόνου και χώρου ή μήπως είμαστε το όνειρο μιας πεταλούδας που την βλέπουμε στο όνειρό μας να μας ονειρεύεται;

Η νύχτα έχει γεμίσει φωτεινά ποτάμια. Το σκοτάδι χάνει έδαφος συνέχεια. Ο αέρας παρεμβάλλει με υψηλές συχνότητες ανάμεσα στις ανάσες μας και ο ύπνος μας έγινε καλωδιακός με εξάμηνες προσφορές. Ακόμη πιο δύσκολο είναι να είσαι μ' έναν άνθρωπο και να μη σκέφτεσαι άλλον.

Αναρωτιέμαι ποιος φόβος με κυριεύει περισσότερο: ο φόβος ότι υπάρχει θεός ή ο φόβος ότι μπορεί και να μην υπάρχει;

Συνεργία σε μια συνεχή ημιμάθεια. Είναι αισχρό να προωθείς τους αντιρρησίες επειδή δεν μπορούν να βρουν τι έχουν να ανακαλύψουν. Είναι αισχρό να τους καταδιώκεις, επειδή έχεις εγκλωβιστεί σε μια πίστη  αποστειρωμένη.

Η ανησυχία και η επιμονή της σε ξαγρυπνάει κεντώντας την ιστορία της στο πρόσωπο σου. Σκιά, πληγή ανοιχτή του κάθε γιου του ανέμου, σου υπενθυμίζει την τέχνη που κάνει μια ιδέα μεγαλείο.

Έρωτας και θάνατος ή αγάπη και αιωνιότητα;

Εν αρχή είναι ο Λόγος. Η συνεχής επιβολή.

Τι είναι αυτό που σε θανατώνει και βαθιά σε εγκυμονεί; Η ερημιά του είναι ή του Όλου;

 Γυρνάς στο μυαλό σου ψάχνοντας παλιούς και καινούργιους ήλιους, παλιά όνειρα γιατί τα καινούργια δεν έχουν την ευφυία να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους απέναντι στον όλεθρο της υπερφορτισμένης μνήμης. Kαταλαβαίνεις ότι εσύ είσαι ο λαβύρινθος. Εσύ και ο μίτος σε μια ισορροπία καταστροφής. Ούτε να χαθείς και να αγνοείσαι, ούτε να ελευθερωθείς. Σε μια ημιδιάσταση, σε μια ημιπληγική κατάσταση, με μοναδικό  σύντροφο τον εγωισμό σου να προβάλλεται σαν την επόμενη διαφήμιση. Σου παραδίνουν το κλειδί της φυλακής σου. Ξέρουν ότι δεν πρόκειται να αντισταθείς αφού είσαι ο αρχιτέκτονάς της.

Καλημέρα κόλαση, μη με φοβάσαι, είμαι φίλος και στα διαλείμματα κάνω τον κομπάρσο, έτσι για λίγη δόση θεάματος, για λίγη δόση ζωής θανατηφόρας.

 Πριν από όλα να τιμήσουμε το όνειρο της ζωής. Μη χανόμαστε και γινόμαστε αγνοούμενοι του ίδιου μας του εαυτού.

            Σε αναμονή κάθε από καρδιάς πράξης για κάθε ελευθερία του νου.

Διαφορετικότητα

Δικαίωμα και Υποχρέωση

Υπάρχουν δύο διαφορετικοί δρόμοι να αντιμετωπιστεί η πραγματικότητα. Ή να προσεγγιστεί με κάποιο μέσο προσωπικό ή να μας προσεγγίσει με κάποιο μέσο ισοπεδωτικό. Αυτή η μοναδική, αχαρτογράφητη, προσωπική στάση ζωής είναι και η προσδοκία μας. Η συμμετοχή μας σε μια κοινωνία που να συμφιλιώνεται με το διαφορετικό αντί να το εξοστρακίζει, να το χρησιμοποιεί θετικά και να ανακαλύπτει τις ανάσες της μέσα από αυτό, είναι το σημείο που επικεντρώνουμε την προσοχή μας. Οι δημιουργικοί "τρελοί" που κρατάνε αναμμένη τη φλόγα της ποικιλότητας αντί της ανίας, της αναστάτωσης απέναντι στην τελμάτωση, της δράσης αντί της αποχαύνωσης, της περιέργειας απέναντι στην δογματική σιγουριά, είναι αυτοί που μας ενδιαφέρουν.

Μας ενδιαφέρει το διαφορετικό και το περίεργο που έχει ο καθένας μας μέσα του και που μπορεί να δημιουργήσει την κινητήρια δύναμη της εξέλιξης, την κοινωνική γνώση και τη δημοκρατία και ακόμη πιο πρακτικά την αρχή μιας κοινωνίας δικαιότερης.

 Η Ελλάδα ήταν και είναι μια αγκαλιά γεμάτη συγκινήσεις και διάθεση για το άγνωστο, το καινούργιο, και το διαφορετικό. Ήταν και είναι μια μόνιμη ανανέωση ιδεών, εικόνων, πρακτικών και μεθόδων που αυτός ο τόπος μπορεί και γεννάει μέσα από όλα αυτές τις προσμείξεις τον πιο όμορφο εαυτός του. Οι Χουλιγκανισμοί του κράτους και των πολιτών που  κομπλεξικά κρίνουν και καταδικάζουν ότι διαφορετικό και δε μιλάμε μονάχα για μειονότητες φυλετικές και θρησκευτικές αλλά και κοινωνικές ομάδες που δεν συμβαδίζουν με το μέση κοινή εικόνα πολίτη -τηλεόρασης, τουλάχιστον δεν αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα. 

Η Ελλάδα που σημαίνει φως και που διαθέτει την μεγαλύτερη εντροπία δεν είναι τόπος κατεστημένων και δογματισμών αλλά τόπος εξερεύνησης και ιδιοφυής αναζήτησης του καινούργιου παντού και όχι επιλεκτικά. Ο ελιτισμός και ο εθνικισμός που συνυπάρχουν πάντα με την κάλυψη της αποτυχίας και την δικαιολογία των αδικαιολόγητων θα είναι για τον καθένα μας από αδιάφορα μέχρι καταπτυσταία. Οι  "τρελοί πολεμιστές", που ζουν  μια ζωή έντονη, διαφορετική και ασυμβίβαστη, ψάχνουν για παραδείσους και αντικρίζουν όλο και πιο εξελιγμένες κολάσεις. Ζούνε, γευόμενοι καλά το κόστος του να είσαι διαφορετικός, καλλιεργώντας συνεχώς τους δρόμους της κοινωνικής ελευθερίας και ξέροντας ότι ο αγώνας είναι καταρχήν προσωπικός.

Πιστεύοντας στο Διεθνισμό αλλά όχι στη ταύτιση κουλτούρας, ιδεών και γενικότερης χειραφέτησης της κάθε προσωπικότητας υπενθυμίζουμε:  

"ΜΗ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ" ξεκινώντας από τον εαυτό μας.

Περιοδικό Saturnalia.