Created By
NafTiLos

Τελευταία ενημέρωση
22/6/2001
Σελήνη 19 ημερών
Η νύχτα ξαναρχίζει να μεγαλώνει

Βαγγέλης Δαρδαντάκης

Ημερολόγιο Υποκαταστρώματος

 

Εβδομάδα 2η

Έκανα κάποιες ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις. Επιβεβαίωσα ότι τα σκατά είναι απόσκατα, ο πρώιμος νοήμων δολιοφθορέας διαρρηγνύει τα ιμάτια του πυρπολώντας τη θάλασσα, τα πανιά τού ανεμοποδήλατου αποτελούνται από τα κομμένα φτερά των εξωτικών παπαγάλων που στολίζουν τα ροδίτικα μπαρ, τα δελφίνια δεν κολυμπάνε πια δίπλα στα πλοία, μάθανε πια ότι άπαξ και πέσουν στις προπέλες, γίνονται οικολογικά μονόστηλα στις εφημερίδες. Ο Χριστός σταμάτησε στη θάλασσα, στο λάγνο πειρασμό του πλανήτη. Αφού την περπάτησε, τη νίκησε. Οι αμνοί σφάζονται για να πνίξουν με το αίμα τους τα μποφώρ αντί του παλιού βαρελίσιου λαδιού. Ο Ποσειδώνας δεν κατοικεί πια μέσα στο νερό, μετοίκησε στα σχολικά βιβλία με την χάρτινη πλέον τρίαινά του και ξιφουλκεί με την Αθηνά στη φαντασία των παιδιών.

 Παιδί.

 Γιατί κάποιοι θέλουν να ξαναγίνουν παιδιά; Η αναπόληση δεν ωφελεί, μήτε οι σκέψεις και οι κρίσεις για μια ζωή που θέλουν να την επαναλάβουν: όλα καταλήγουν μοιραία στα ίδια λάθη. Ας τα απολαύσουμε λοιπόν χωρίς ενοχές και μεταμέλειες. Ενοχή και συστολή. Είμαστε παιδιά ενός παρόντος slice με το μικρό μαχαιράκι που κόβω τα φρούτα. Θα μπορούσα να κόψω το λαιμό μου φέτες αλλά θα ήταν αδύνατον μετά να καταγράψω και να βγάλω τα εξωεπιστημονικά μου συμπεράσματα βασιζόμενος στην αιματηρή εντροπία όπως αναβλύζει και διασκορπίζεται το αίμα μου στον πάγκο της ρεσπένζας.

 Αίμα, το νερό της ζωής. Θάλασσα, το δομικό στοιχείο της Δημιουργίας.

 Μάταια προσπαθώ να ακούσω χωρίς παράσιτα ραδιόφωνο, στο όνομα της ευταξίας των ερτζιανών, ένα πανίσχυρο σήμα γειτνιάζει άμεσα και καλύπτει το σταθμό που κανονικά δεν θα έπρεπε να κωλύεται από ευκαιριακούς ραδιοφωνασκούντες της συμφοράς. Έβαλα σήμερα μια Συμφωνία αφού απελπίστηκα από την προσπάθεια να ακούσω το "γκρέκο μασκαρά" αλλά τα απλά πρόσωπα απέναντί μου που καθαρίζανε τα ζαρζαβατικά παραπονέθηκαν για τη σημαίνουσα βαρύτητα των γούστων μου και έβαλαν κάτι ακόμη πιο βαριά δημοτικά τα οποία και ξεσήκωσαν τις επιστασίες της κουζίνας και της ρεσπένζας σε ένα ξιφουλκωτό χορό από μαχαίρια και κατσαρόλες που χαρούμενα κροτάλιζαν τις εκδορές τους. Χαιρέκακα, πήρα τον καφέ μου στο έρημο σελφ σέρβις και με ένα αναμμένο τσιγάρο διαγράφω στον αέρα τα χορωδιακά τόξα της τελευταίας Συμφωνίας του Μέγιστου Κωφού.

Κάθε αλλαγή περιβάλλοντος είναι φυσικό να σηματοδοτείται από διάφορες οσμές της επιστροφής και του ανεξερεύνητου. Νέα πράματα έρχονται να συμπληρώσουν κάποιες καταστάσεις που θεωρούσα εσφαλμένα ότι ήταν οριστικές και ανυποχώρητες. Τελικά η ζωή βρίσκει έναν τρόπο να εξελίσσεται προς τα μπρος ακόμη και με επαναλαμβόμενα μοτίβα που εναλλάσονται σε μια αντίστιξη. Ίσως η ζωή μού αντιστοίχισε ένα μοτίβο και εφαρμόζει κάθε λογής μουσικούς Κανόνες στο διάβα μου. Το μυαλό μου δεν πλήττει ποτέ, πλήττουν πολλές φορές όμως τα αισθήματα μου κι εκεί απάνω επενεργεί η σωτήρια δράση της αντίστιξης (όποτε με θυμηθεί). Κάπου εκεί είναι πιθανόν το ελάττωμά μου: υπερεκτιμώ το πνεύμα αλλά όχι την καρδιά. Κάπως θα τη βρω τη χρυσή τομή.

 Γελούσα τις προάλλες με ένα μάγειρα, ένα δίμετρο αρκάδιο θηρίο που του λείπει μόνο το μενίρ και οι κοτσίδες για να τον χαρακτηρίσω σαν Οβελίξ. Ως αντίδραση στα πολύβουα τούρκικα που ακούγονται ενίοτε απο μερικά θρακιώτικα μέλη του πληρώματος άρχισε να μιλάει άπταιστα μια ακατάληπτη γλώσσα. Η έκπληξή μου ήταν όταν πληροφορήθηκα πως μιλούσε τσακώνικα, μια ιδιόλεκτος με καταγωγή από την αρχαία Δωρική. Ο πύργος της Βαβέλ φάινεται ότι συντηρείται ακόμη σε ογκώδη θεμέλια, τελευταίους θύλακες αντίστασης στον ισοπεδωτισμό. Μου υποσχέθηκε να βρει δυο βιβλία γραμμένα στη διάλεκτό του, που καταχώνιασε στο σπίτι του, κάπως πρέπει να ξεκινήσουμε τον αγώνα ενάντια στον διπολικό αρτηριοσκληρωτισμό της εθνολογικής μας οντότητας. Ένα βαπόρι είναι εν δυνάμει πλωτή Βαβέλ. Αρκάδιοι, Θράκες, Κρήτες, Κεφαλλονίτες, Αρβανίτες από τη Σαλαμίνα, Μανιάτες, μικροαστικοί μεγαλουπολίτες και διάφορες άλλες υποψήφιες εθνολογικές οντότητες πλην των ανύπαρκτων Μακεδόνων ναυτικών εισχωρούν στοιβαγμένοι ανάμεσα στις λαμαρίνες για να γλωσσομαχήσουν στον εγωισμό της καταγωγής τους. Μιλώ σημαίνει επικοινωνώ με μια δική μου γλώσσα. Κάθε λέξη και μια σημαία.

 Σημαία.

 Η δική μου σημαία δεν έχει χρώματα. Ούτε σχέδια. Όλα αλλάζουν κάθε στιγμή που κοιτάζω τη θάλασσα. Ο ήχος μιας στιλβωμένης και άστρωτης μοτοσυκλέτας ταιριάζει πιο καλά στον εαυτό μου, μόνο η μπαντάνα τυλιγμένη στο τιμόνι είνα παλιά και βρώμικη. Οι κορυφές δεν είναι απλώς καταχτημένες, αγωνιώ να καρφώσω και τις κορφές των αφιονισμένων κυμάτων της θάλασσας που εγκαλεί την ανυπομονησία μου να πατήσω στη στεριά. Να δω τους φίλους μου.

 Φίλος.

 Έχω κάνει πολλούς φίλους στη στεριά αλλά μόνο έναν στη θάλασσα. Αρκετό καιρό πριν, ταξιδεύαμε τρία χρόνια μαζί κι είχα να τον δω σχεδόν δύο όταν συναντηθήκαμε σήμερα στη Ρόδο με τη μεσολάβηση μιας γνωστής μας που συχνάζουμε στο μαγαζί της με τους εξωτικούς παπαγάλους. Η χαρά μας ήταν πολύ μεγάλη μέχρι σημείου παρεξηγήσεως, κατεβάσαμε ένα μπουκάλι και προσπαθήσαμε να μην αναπολήσουμε το παρελθόν σαν ξεθυμασμένη γνωριμία αλλά να συνεχίσουμε εγκάρδια την καλή φιλία σαν να συναντηθήκαμε χτες. Κοινά τα προβληματά μας, δεν έχουμε ο καθένας στο βαπόρι του κάποιον να μιλήσουμε, κάθε αλλαγή είναι επίπονη σαν νέα αρχή. Οι παπαγάλοι κρώζανε ερωτικά από πάνω μας πλαταγίζοντας τα κουλά φτερά τους.

 Φτερά.

 Κλείνω το λάπτοπ και ανοίγω το ανεμοποδήλατο από έγχρωμα φτερά νεοσσών ψιττακών. Η θάλασσα απόψε είναι γαλήνια μετά απο μια ταραχώδη μέρα. Οι κορφές των κυμάτων είναι ισοπεδωμένες και ο μοναδικός αφρός που ασπρίζει μια μαύρη νύχτα είναι τα απόνερα της προπέλας.

 

Εν πλω προς Πειραιά, Τετάρτη 18 Απριλίου 2001

[Ίστρος] [ΧχιΡήματα] [ΛογοΤεχνίες] [Τεχνουργήματα] [ΠροΤάσεις] [Δια-δείκτες] [Νεολόγιο] [E picking on IA]