Created By
NafTiLos

Τελευταία ενημέρωση
22/6/2001
Σελήνη 19 ημερών
Η νύχτα ξαναρχίζει να μεγαλώνει

Βαγγέλης Δαρδαντάκης

Ημερολόγιο Υποκαταστρώματος

 

Εβδομάδα 3η

 

            Αναρωτιόμουν τις προάλλες πως είναι δυνατόν να γράφω σε πεζό ποιητικό λόγο. Η σκέψη μου θα 'λεγα ότι αποτελείται από ένα συνοθύλεμα αντικρουόμενων συναισθημάτων που η επίφαση της λογικής μου κρατάει σε συνοχή αυτό που με χαρακτηρίζει ως δίποδο ον. Τις λέξεις δεν τις επεξεργάζομαι, τις φορτώνω συναισθηματικά με μια διάδοχη αλυσιδωτή έλξη αντίθετων ή παραπλήσιων νοημάτων. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθώ να αναπληρώσω το συναισθηματικό μου κενό όταν ταξιδεύω, η ζεστασιά μιας καρδιάς αντικαθιστάται από έναν επεξεργαστή που πυρώνει στις προαπαιτούμενες εκρήξεις μου. Δεν μ'αρέσει η λογική, η ψυχή έχει τους δικούς της κανόνες παρά καλουπώνεται από τον ορθολογισμό.

            Να καταγράψω σε ποιητικό λόγο όσα ζω και νιώθω: είναι η προτροπή μερικών φίλων μου. Λυπάμαι που θα τους απογοητεύσω αλλά δεν πιστεύω ότι αξίζει μια τέτοια προσπάθεια. Όσο πόνο ή ωραιοπάθεια μπορεί να περιέχει ένα ποίημα δεν παύει να δίνει μια απομεμακρυσμένη εικόνα του περιβάλλοντος στο οποίο ζω. Θα μπορούσα να υποπέσω στο αμάρτημα του ρομαντισμού χωρίς να το επιδιώκω κατ' ουσίαν. Τι θα πει ένα ποίημα για την θάλασσα; Για την αγωνία μου; Ο αναγνώστης θα το δει σαν μια ενδεχομένως ωραία Τέχνη κι όχι ειλικρινές βίωμα. Γι' αυτό δεν γράφω, δεν μπορούν να τεθούν εξαρχής οι όροι της ανάγνωσης. Η αγωνία μου δεν είναι δημόσια απόλαυση.

Έβλεπα τις προάλλες την Νίσυρο, ένα εκλπηκτικό τοπίο εντελώς παράταιρο στο Αιγαιακό χώρο. Καταπράσινο και απομονωμένο, το φυσικό του κάλλος οφείλεται στο θερμό κλίμα που αναδύεται από τους πολυπληθείς κρατήρες και η αφθονία του πρασίνου στο χώμα που εκβράζεται από τα έγκατα της γης. Τα νερά εδώ είναι κι αυτά θερμά, μια καλή ιδέα για μια ψευτοχειμερινή κολύμβηση. Και το μικρό χωριό είναι ήσυχο όσο και γραφικό, ένα ιδανικό ησυχαστήριο μακριά από τη βουή των τουριστών. Ζήλεψα αυτόν τον  θερμό τόπο όπου τα πάντα μοιάζουν να έχουν ακινητοποιηθεί, οι κανόνες της διαβίωσης είναι απλοί και εύκολοι αλλά απατηλοί στην πρωτεύουσα. Θα το 'θελα σε κάποια φάση της ζωής μου να εγκασταθώ σε ένα τόπο που τον ξέχασε λίγο η ιστορία, μόνο τότε μπορώ να αναδιοργανώσω τον εαυτό μου μακριά από τις εξωτερικές παρεμβάσεις. Η Αστυπάλαια εμφανίζει τα πρώτα σημάδια διάβρωσης, η Λέρος και η Κάλυμνος έχουν αλωθεί προ πολλού. Μοιάζει η μοίρα να εγκαταλείπει τα μέρη όπου υπερισχύει η θέληση και η λαιμαργία του ανθρώπου. Μέχρι που θα έρθει φυσικά  η σειρά της Νίσυρου, το εξωτικό νησί του Αιγαίου και εύκρατη Ισλανδία της Μεσογείου. Η Κως κουβαλάει κάτι από αραβική αρχοντιά, ένα περίεργο μίγμα αρχιτετκονικής προσέδωσε στην πόλη ένα χώνεμα των πολιτισμών της Μεσογείου, οίκειο και ταυτόχρονα απόμακρο νησί. Και ευχάριστα διεφθαρμένο. Η Πάτμος είναι παγιδευμένη στον εαυτό της και πουλάει εκκοσμίκευση και κύρος εκτός από θαυμάσια ψάρια. Η Τήλος μονάχα παραμένει οπισθοδρομική, η μονή των πολυτάραχων Δωδεκανήσων, μόνο ο ντόκος του λιμανιού είναι μια απλή επίχωση στο μυχό ενός κόλπου χωρίς τσιμέντο. Ακριβώς στη μέση των κυρίαρχων νησιών καμμία συγκυρία δεν της επέβαλε να διαδραματίσει κάποιο θορυβώδη ρόλο.

             Οι ναυτικοί ταξιδεύουν; Κατηγορηματικά όχι. Δεν θα κατέβουν στο Κουσάντασι για να πάνε να δουν τον ναό της Εφέσσου, μήτε στο Ασντόντ για να μεταβούν στα Ιεροσόλυμα. Δεν γνωρίζουν το μοναστήρι της Πέτρας, και δύσκολα θα πάνε να δουν το Τοπκαπί με τα απομεινάρια του Μωαμέθ, του Ιωάννη του Βαπτιστή ή να θαυμάσουν το υπέροχο Περάν μετά από το απαραίτητο προσκύνημα στη βεβηλωμένη Αγιά Σοφιά, τα ξενύχτια στο Ταξί και την περίφημη "μάντρα", ένας περιφραγμένος χώρος με "σπίτια"... Δεν θα δουν την κοινωνική διαστρωμάτωση στην οικιστική χάραξη της Χάιφας πάνω από τα κακόφημα μπαρ του λιμανιού, οι Κύπριοι δεν μοιάζουν περισσότερο φίλοι μετά από μερικά ποτήρια στη φοινικοφυτεμένη παραλία της Λεμεσσού, οι Σύριοι ταξιτζήδες με τα ξεχαρβαλωμένα αμάξια τους είναι ακριβοί και και κακότροποι. Μονάχα στην Αλεξάνδρεια ο χρόνος επαρκεί για να θαυμάσουν τις περίφημες Πυραμίδες, το δέος της βαρύτιμης κληρονομιάς υπερκαλύπτει κάθε ανάγκη για μια επίσκεψη στα χαμηλοκτισμένα κτίσματα που προσφέρουν κάθε λογής υπηρεσίες: αυτές υπάρχουν πάμπολλες και αξέχαστες στα λιμάνια της Καραϊβικής (Καραβαϊκή όπως την αποκαλούν οι ναυτικοί για προφανείς λόγους στην αρχή αλλά καθιερώθηκε αργότερα σαν όρος αδιαφορώντας πια γιατί το λέμε έτσι). Εκεί κάθε έννοια αποταμίευσης εκφυλίζεται μπροστά στη θέα των λυγερόκορμων καλλονών και το έκθαμβο περιβάλλον, οι μπαργούμεν έχουν μάθει να μιλάνε σπαστά ελληνικά αφού εμείς είμαστε οι καλύτεροι πελάτες τους. Κατεβαίνοντας σε ξένο λιμάνι, οι ναυτικοί δεν κάνουν ποτέ τουρισμό. Η πολύωρη εργασία δεν αφήνει περιθώριο για πολιτισμικές αναζητήσεις, προτιμούν να ξεσκάσουν σε μια ξένη αγκαλιά παρά να βαδίσουν στα ασκητικά χνάρια του απόστολου Παύλου.

            Οι ακροάσεις μουσικής πάνε καλά, έχουν μάθει πλέον ότι όταν βάζω ένα κομμάτι είναι ιερή στιγμή για μένα και κανείς δεν τολμά να αντιμιλήσει. Προτιμώ να ακούω τις μεσηβρινές ώρες της βάρδιας που επικρατεί σχετική ησυχία και οι μαγείροι απέναντι κατεβάζουν σεμνά τα κεφάλια τους. Πύρινες ενορχηστρώσεις εναλλάσονται με τρυφερούς αλαλαγμούς αλλά καμμιά φορά από τον κρότο του κουζινομάχαιρου πάνω στο ξύλο καταλαβαίνω το σιωπηλό πόνο τους. Κάθε στιγμή δολοφονούμαι νοητά, ένδοξος θάνατος εν πλω, φόνος αμοιβαία συναινέσει μετά μουσικής. Οι κομπασμοί των τυμπάνων της Εβδόμης τους κοιμίζουν, εγώ τι φταίω που με υπνωτίζουν τα νεολαϊκά ψευτορεμπέτικα;

 Θυμήθηκα μια χαρακτηριστική σκηνή από ένα όνειρο. Είμαι σε ένα πέτρινο λόφο και στέκομαι σε ένα ολόισιο μονοπάτι που ξεκινά από τη θάλασσα. Ακούγονται βοές ποδοβολητών και βλέπω από κάτω να τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα καμήλες σε μονή σειρά. Στα κεφάλια τους έχουν δεμένα σκοινιά με μεταλλικές μπάλλες στις άκρες τους και γυρίζουν όπως στην σφυροβολία, κυκλικά για να τους δώσουν την απαραίτητη ροπή να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Από την κορφή κατέβαιναν με τον ίδιο τρόπο αγελάδες και χωρίς καμμιά διακοπή στην ξέφρενη κούρσα οι καμήλες βγήκαν απόλυτα συμμετρικά σε ένα τόξο από το δρόμο για να περάσουν οι σφυροφόρες αγελάδες και να ξαναμπούν έπειτα στο μονοπάτι με την ίδια ακρίβεια.

Η ιδέα της Νέας Τάξης για την εξημέρωση των ηθών. Ένα σκηνικό του Νταλί. Ο εμπτυσμός της λογικής. Μια βλακεία και μισή.

 ..................................................

στον έρωτα που κάρπισε

σε μια χοβολη απο φιλιά

η γλώσσα έδωσε τη δόξα της

στον σφιχτό εναγκαλισμό

μιας λέαινας που όρμησε

στη δόξα του εξερευνητή

που αλάλαζε ευτυχισμένα

δίπλα σε ένα ρηχό πηγάδι

 

Εν πλώ προς Κάλυμνο, Παρασκευή 27 Απριλίου 2001

[Ίστρος] [ΧχιΡήματα] [ΛογοΤεχνίες] [Τεχνουργήματα] [ΠροΤάσεις] [Δια-δείκτες] [Νεολόγιο] [E picking on IA]