Created By
NafTiLos

Τελευταία ενημέρωση
22/6/2001
Σελήνη 19 ημερών
Η νύχτα ξαναρχίζει να μεγαλώνει

Musa

Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα ...

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Το αφεντικό είχε πάλι κέφια σήμερα και με κράτησε για 2ωρη υπερωρία, κατά την οποία φρόντισε να καλοπεράσουμε και οι δύο. Αυτός υπαγορεύοντας με την ταχύτητα του φωτός -κοινώς βιαζόταν να τελειώνουμε-, κι εγώ πληκτρολογώντας σαν τρελή, έχοντας βάλει την ακοή μου στο τούρμπο και προσέχοντας μη μου ξεφύγει καμιά οξεία απ' την αλλεπάλληλη απαγγελία fax, εμπορικών επιστολών και προσκλήσεων της γαμημένης εταιρείας, που κινδύνευα να με συνταξιοδοτήσει πρόωρα εξαιτίας της νόσου των δακτυλογράφων, στης οποίας την ουρά στεκόμουν -και μάλιστα όρθια- εδώ και 7 χρόνια.

Κοινώς, βιαζόμουν περισσότερο απ' το μαλάκα.

Να 'ναι καλά ο κειμενογράφος μου -office 2000 είν' αυτό, όχι αστεία- και ο τελευταίας τεχνολογίας σούπερ-εκτυπωτής που αγόρασε πρόσφατα ο μαλάκας για να μουρήσει στους πελάτες με τις "ποιοτικές εκτυπώσεις των 1000 dpi", που έκαναν καλά τη δουλειά τους και ξεμπέρδεψα κατά τις 8.

Γύρισα σπίτι μεθυσμένη από μια ακόμη οργασμική ημέρα εργασίας και αναζήτησα τρόπους να χαλαρώσω. Το ζεστό μπανάκι με αποχαύνωσε όσο έπρεπε, το γιαουρτάκι με 0% λιπαρά καθησύχασε την αγωνία μου για την έναρξη της καλοκαιρινής σεζόν και η τηλεόραση μου έδωσε τη χαριστική βολή. Απ' τις 10 ήμουν κιόλας έτοιμη, ενδεδυμένη τις αγαπημένες μου βαμβακερές ροζ πιζάμες, να ξεραθώ στην αγκαλιά του Μορφέα, αγνοώντας επιδεικτικά τα πονηρά κλεισίματα του δεξιού του ματιού, που τώρα τελευταία μου φαίνεται ότι αλλάζει πάλι χρώμα και φέρνει κάτι σε οινοπνευματί.

Η φωνή της συνείδησής μου όμως, -α, ρε ημερολόγιο, πανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που σου επέτρεψα να σχολιάζεις όσα σου εκμυστηρεύομαι-, διέσχισε τον χαυνωτικό μου λήθαργο και με τίναξε απότομα απ' τον καναπέ στο πάτωμα.

-Σιχτίρ η τεμπελιά σου, κοιμισμένη μικροαστούλααααα!, τσίριξε.

-Τι έπαθες, μωρέ; απάντησα εγώ τρίβοντας το πονεμένο μου γόνατο που βρήκε κατά την πτώση μου στη γωνία του τραπεζιού -έβαλα πάγο, μην ανησυχείς είμαι καλά τώρα-.

-Δε θα μπεις απόψε στο chat;

Είχε πει τη μαγική λέξη. Chat!

-Ρε!!! Δε μιλάς τόσην ώρα; απάντησα απορώντας με τον εαυτό μου πώς ήταν δυνατόν ΕΓΩ να ξέχασα απόψε ν' ανοίξω το σαγηνευτικό κουτί, που περήφανο και στητό -οι ραγάδες απ' το καθισιό του είναι άγνωστες- με περίμενε στο SATO μου -δώρο του μπαμπά- γελώντας χαιρέκακα.

Ξενέρωσα αμέσως. Έτρεξα στην κουζίνα να φτιάξω καφέ, -εγγυημένος σύντροφος στην τσατοπεριήγησή μου, ώστε να μη με πάρει ο ύπνος πάνω στο καμάκι-, αφού στο μεταξύ πάτησα το boot για να μη χάνω χρόνο. Με αστραπιαίες κινήσεις -ο λεκές από καφέ στη μοκέτα μου μπορεί να σου το βεβαιώσει αυτό-, κάλυψα τα λίγα μέτρα του χωλ που με χώριζαν απ' το αντικείμενο του πόθου μου, που δεν είναι άλλο απ' την SONY Trinitron που έφτυσα αίμα –και τον εαυτό μου από ντροπή που άργησα τόσο- για να την αποκτήσω και άραξα στην αναπαυτική μου περιστρεφόμενη με ροδάκια καρέκλα -SATO κι αυτή, πήγαινε πακέτο με το γραφείο-.

Το μόντεμ ούρλιαζε σαν δαιμονισμένο απ' τη χαρά του. Το ποντίκι χόρευε σάμπα στο desktop μου κουνώντας την ουρά του μανιασμένα, με κίνδυνο να φύγει το βύσμα απ' τη θέση του και να χάσω την επαφή με την εικονική μου πραγματικότητα, στην οποία κατοικούν οι δαίμονές μου -καταλαβαίνεις τι τραγική απώλεια θα ήταν-. Το Scoop γρήγορα-γρήγορα με ενημέρωσε για τις παρουσίες των ομοιοπαθών -στη γνωστή notify list αναφέρομαι, μη με κοιτάς σα χαζό-. Σχεδόν έφτασα σε οργασμό, όταν είδα ότι είχα 99% παρουσίες! Όλοι ανεξαιρέτως ήταν παρόντες! (Λέω ανεξαιρέτως, διότι το 1% που έλειπε ήταν ο κλώνος μου, που από ψώνιο είχα προσθέσει κι αυτόν στη notify list).

Ο πυρετός μου χτύπησε κόκκινα, όταν μπήκα και στα τρία αγαπημένα μου δωμάτια. Οι καλησπέρες έπεφταν βροχή και η οθόνη μου γέμισε μικρά-μικρά παραθυράκια -έλα που δεν καταλαβαίνεις, τα whisper boxes εννοω-. Η νόσος των δακτυλογράφων, ντυμένη με λευκό σατέν νυφικό, πιάστηκε αγκαζέ με το ποντίκι, που εν τω μεταξύ είχε φορέσει το επίσημο σμόκιν που του αγόρασα πέρσι στα γενέθλια του και βάλθηκαν να μαθαίνουν καινούριες φιγούρες rock'n roll δικής τους έμπνευσης.

Εγώ δεν έπαιρνα χαμπάρι. Τα χείλη μου είχαν ακινητοποιήσει ένα άτυχο χαμόγελο που περνούσε, είδε φως και μπήκε και ο οισοφάγος μου μούγκριζε από ηδονή καθώς η καφεϊνη έκανε επιδρομή στο στομάχι μου.

Η ώρα περνούσε. Τα μάτια μου έκαιγαν και σε λίγο έκλαιγα με μαύρο δάκρυ απ' τη συγκίνηση. Αυτό θα πει, φίλε μου, -εεε....συγνώμη, αγαπημένο μου ημερολόγιο ήθελα να πω- ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ! Ανοιγοκλείνεις παράθυρα, -ούτε οι συμπληγάδες πέτρες τέτοια μαεστρία-, βαράς πλήκτρα, προσέχεις και την ορθογραφία σου -μακάρι να πρόσεχες και τους τρόπους σου, μου απαντάς εσύ, αλλά σε γράφω εκεί που δεν πιάνει μελάνι-, ρίχνεις και κανένα μπινελίκι σε όποιον ξενέρωτο σου χαλάει την αισθητική του καναπέ (εικονική πραγματικότητα, μη λέμε κι ό,τι θέλουμε) και -μάντεψε- ο μήνας έχει 9.

 Χθες ήρθε το τηλέφωνο. 50 χιλιάρικα θα σκάσω πάλι στον κωλοοτέ, γαμώ το κέρατό μου. Πρέπει να την κόψω την κωλοσυνήθεια. Καλά, και τον καφέ πρέπει να κόψω, χέσε με ρε ημερολόγιο, πανάθεμα.. κλπ. κλπ.

 Λοιπόν, άκου τώρα τι θα τους γράψω αύριο στο /quit :

"Σας φιλώ γλυκά και σας γαμάω κιόλας άμα λάχει".

 Τώρα θα μου πεις, τι στα λέω εσένα όλα αυτά; Σε ποιον να τα πω ρε ηλίθιο; Στον μαλάκα τον διευθυντή μου ή στον μαλάκα τον τσατερά, που με ρωτάει αν γουστάρω να μου απαγγέλλει ποιήματα την ώρα που θα χύνω;

 Άντε, καληνύχτα....ο Μορφέας γαμάει καλύτερα...

 (άσε που δεν ξέρει να απαγγέλλει ποιήματα...μόνο να τα ζωγραφίζει...)

[Ίστρος] [ΧχιΡήματα] [ΛογοΤεχνίες] [Τεχνουργήματα] [ΠροΤάσεις] [Δια-δείκτες] [Νεολόγιο] [E picking on IA]