Ένα ποίημα εκτός σειράς

Ένα πολύ ωραίο θέμα για ποίημα. Εκείνη να κοιτάει με ένα αέρινο λευκό φόρεμα στην άκρη της θάλασσας. Ακούγεται μία νότα από κάποιο πνευστό, μία σάλπιγγα ή κάτι τέτοιο. Η θάλασσα ανατριχιάζει στην προσταγή αυτού του ήχου. Και ανοίγει. Αποκαλύπτοντας ότι έπαιζε το ρόλο του ουρανού σε μία πόλη που είχε βυθιστεί. Η πόλη έρχεται στην επιφάνεια. Και εκείνη προχωράει πάνω στο κύμα για να βρει το σπίτι του αγαπημένου της. […] Αλλά πως ήταν αυτή η πολιτεία , όταν την σκέπαζε ο υδάτινος όγκος; Έτσι θα έπρεπε να ξεκινάει το ποίημα, με μια ανταπόκριση, ένα υποβρύχιο ρεπορτάζ.

Στα παρτέρια της φυτρώνουν φύκια,
Πεταλίδες σε αγάλματα θεών ,
Στα παράθυρα κοιτούν δελφίνια
Σβησμένα σημάδια παλιών θυρεών.

Ωραίο, ψυχρό, αφαιρετικό. Του άρεσε. Ήταν λίγο ακαδημαϊκό βέβαια, η γλώσσα παλιά, μύριζε κιτρινισμένες σελίδες του Σεφέρη. Καμία σχέση με κυβερνοπάνκ. Αλλά το θέμα δεν επέτρεπε φραστικές ακρότητες. Ίσως πιο κοντά στον παρνασσισμό. Αλλά , τι στο διάολο! Αυτή είναι η δουλειά του κριτικού! Εκείνος γιατί να πρέπει να το κατατάξει κι όλας; Δεν αρκούσε να το γράψει.; Σύμφωνοι. Πάντως, παίζει ρόλο να είναι συνειδητά παρνασσισμός, να είναι ξεκαθαρισμένο από την αρχή ως πρόθεση. Για να μην αναγκαστεί να σκίζει φράσεις. Ναι. Λοιπόν, αυτό θα έκανε. Ένα κλασικιστικό ποίημα. Σαν μπαλκονάκι σε αρχοντικό της Πλάκας. Δεν ήταν η πρώτη φορά που πριν γράψει το ποίημα επέλεγε το στυλ και τη «σχολή» που θα επιστράτευε.

Συνέχιζε να περιφέρεται χαλαρά ανάμεσα στα παρτέρια. Η ευθεία δεν είναι πάντα η συντομότερη οδός. Σίγουρα όχι, όταν γράφεις ένα ποίημα. Η βυθισμένη πολιτεία έχει ξεχάσει προ πολλού τον ουρανό. Γι αυτήν ουρανός είναι πια το νερό. Αυτό μπορούσε να γίνει στίχος;

Σύννεφο ταξιδεύει το κύμα,
Χρωματίζει, κρύβει και φέρνει το φως.
Στις στέγες κυλιέται μια ηλιαχτίδα,
αιώνες νερό ο παλιός ουρανός.

Όχι. Τώρα έγινε άκαμπτο. Ωραίο το εύρημα με τον ουρανό, αλλά… Κάπου διαταράσσεται η ισορροπία που είχε δημιουργήσει η πρώτη στροφή. Και η ομοιοκαταληξία είναι άτεχνη. Μήπως να χρησιμοποιούσε ελεύθερο στίχο; Όχι… κάτι έπρεπε να κάνει. Καλά, ας βρει πρώτα το ρεφρέν, και τα κουπλέ θα τα ξεπετάξει εν ευθέτω χρόνο.[…] Αχ, αυτά τα πράγματα χρειάζονται και λίγη έμπνευση. Είχε βρει βέβαια το κλικ για να του έρθει έμπνευση: θυμόταν εκείνη. Αλλά χρειαζόταν και κλικ στον εξωτερικό κόσμο. Άρχισε να τρέχει. Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα. Ένα δέντρο. Σκαρφάλωμα. Ανέβα στο πάνω κλαδί. Κοίτα μακριά. Πιες τον αέρα.

Βγαίνω με πέλμα γυμνό, στο μπαλκόνι του κόσμου.
Με βραχνιασμένο χαλκό,
στέλνω πνευστό δειλινό
σε μια θάλασσα εντός μου.

Καλό! Και τολμηρό στιχουργικά. Το ρεφρέν είναι το πιο κομβικό σημείο του. Ένας άγγελος βγαίνει με τη σάλπιγγα και σαλπίζει για να ανοίξει η θάλασσα. Τα πριν και τα μετά τελικά είναι μια πρόφαση. Ακόμη και η πολιτεία που θα βγει στον αφρό είναι μια πρόφαση.

Βγαίνει ο άγγελος. Στο μπαλκόνι του κόσμου, όπως εκείνος βρισκόταν πάνω στο κλαδί. Αφήνει τον κορμό που κρατούσε με τα δυο του χέρια και κάνει ότι πιάνει μια νοερή σάλπιγγα. Σηκώνει ψηλά τη σάλπιγγα, το «βραχνιασμένο χαλκό». Ο άγγελος είναι ο ποιητής, γι αυτό και είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο. Βγαίνω, στέλνω, σε μια θάλασσα εντός μου. Πρώτο πρόσωπο. Κρατώντας ψηλά τη σάλπιγγα κλείνει τα μάτια και σκέφτεται αυτή την εικόνα. Ώσπου, κρααακ!

Το «μπαλκόνι του κόσμου» τελικά δεν άντεξε ένα τόσο μεγάλο ποιητικό όγκο και έσπασε. Και ο «άγγελος» δεν θυμόταν πως πετάνε! Αχ, ποιος είπε ότι η ποίηση δεν είναι επικίνδυνη; Τι ήθελε και ανέβηκε πάνω στο παλιόδεντρο; Σάπιο ήταν. Ήθελε και ατμόσφαιρα. Δεν καθόταν να το γράψει το κωλορεφρέν στον καναπέ του. Ωχ. Αυτό το χέρι πονάει πάρα πολύ! Το χτύπησε σε μια πέτρα με την πτώση. «Πεπτωκώς άγγελος». Μα πως μπορεί να σκέφτεται τίτλους τέτοια στιγμή; Πω,πω, μάλλον το έσπασε. Και είναι και το δεξί. Πως θα γράψει το ρεφρέν; Και πρέπει να πάει και στον άλλο το μέρος για απαγγελία. Καλά, αυτό το είχε γράψει στο κομπιούτερ. Μια εκτύπωση, κι έτοιμο το αριστούργημα-φασόν. Από το μετρ της μελαγχολικής καλλιγραφίας.


	[Ίστρος] [ΧχιΡήματα] [ΛογοΤεχνίες] [Τεχνουργήματα] [ΠροΤάσεις] [Δια-δείκτες] [Νεολόγιο] [E picking on IA]