Created By
NafTiLos

Τελευταία ενημέρωση
22/6/2001
Σελήνη 19 ημερών
Η νύχτα ξαναρχίζει να μεγαλώνει

Η Τερατοποίηση του κυρίου Ρεζοντ

 1
Ο ρεζοντ κοιταξε κουρασμενα την μορφη που δεσποζε πισω από την εδρα του δικαστηριου. Αυτόν τον κοντοχοντρο αντρα που σε λιγο επροκειτο να κρινει την τυχη του. Ο κυριος ρεζοντ δεν διεθετε δικηγορο, αλλα ακομα και αν ειχε ηταν σιγουρος πως θα του ελεγε : λυπαμαι φιλε αλλα δεν εχεις ελπιδες.

Δεν θα μπορουσε να το ακουσει φυσικα μια και τα αυτια του ηταν καλυμενα από ένα ζευγαρι πανισχυρων ωτοασπιδων, όπως εξαλου οριζε ο νομος, αλλα θα μπορουσε να διαβασει τα χειλη του. Σε αυτή του τη σκεψη ο ρεζοντ πηγε να δακρυσει μια και συνηδητοποιησε ότι ουτε να διαβασει τα χειλη του φανταστικου δικηγορου θα μπορουσε αφου τα ματια του ηταν ακινητοποιημενα προς την κατευθυνση της εδρας, δεν τα καταφερε ομως. Οι δακρυγονοι αδενες των ματιων του ειχαν αφαιρεθει την προηγουμενη μερα.

Ο κυριος ρεζοντ μπορουσε μονο να κοιταει μπροστα.

 2
το να μη διαθετεις δερμα μυς κοκκαλα ακρα πεος μαλια και εσωτερικα οργανα οντας εμβυθισμενος σε ένα πλουσιο σε οξυγονο χημικο περιβαλλον, ενας εγκεφαλος και ενας νωτιαιος μυελος, τελικα δεν ηταν και τοσο ασχημη εμπειρια οσο αρχικα ειχε σκεφτει ο ρεζοντ. Για την ακριβεια αυτή η μαλλον μουδιασμενη υποσταση ηταν ευχαριστη θυμιζοντας στην αισθηση κατι από την μακαριοτητα του σατορι ή του ψυχεδελικου τριπ. Καμια σχεση δηλαδη με την απολυτη αηδια που ειχε νοιωσει πριν να τον κατακλυζει η οποια παρεπιπτοντως ηταν υπευθυνη για την νεα του κατασταση. Υπηρχε όμως μια απροσδιοριστη γνωση την οποια αδυνατουσε προς το παρον να ανακαλεσει στην μνημη του. Μια παραξενη αισθηση προσωρινου η οποια μεσα από το πρισμα της ελλειψης σωματος φανταζε ανικανη να ταραξει τον μεθυσμενο από την ακινησια και την ελλειψη εξωτερικων ερεθισματων εγκεφαλο του κυριου ρεζοντ.

Προς το παρον ο ρεζοντ γευοταν ένα σωρο καινουργια πραγματα. Την απουσια βαρους, την απουσια βιολογικων αναγκων, την απουσια της επιθυμιας την απουσια τελος του εαυτου του.

 3
οσο λοιπον ο ρεζοντ γευεται ακολουθει μια μικρη παρουσιαση του προσφατου παρελθοντως. Καταρχην ο μεγιστος μορφοποιητης καταδικασε ομοφωνα με τους μηχανικους ενορκους τον ρεζοντ για παρανομη συναισθηση απολυτης αηδιας γυρω από την ανθρωπινη υποσταση. Στην συνεχεια ο ακινητοποιημενος ρεζοντ μεταφερθηκε στα εργαστηρια επιβολης του χημικου νομου οπου υπεστη μερικη ναρκωση. Επειτα οι μηχανικοι χειρουργοι του εργαστηριου αφαιρεσαν τα σωμα και τον σκελετο του κυριου ρεζοντ και τοποθετησαν τον εγκεφαλο και τον νωτιαιο του μυελο, τα οποια ηταν τωρα ο ρεζοντ, μεσα στο πλουσιο σε οξυγονο  χημικο περιβαλλον στο οποιο τον πρωτοσυναντησαμε μετα το πρωτο μικροκεφαλαιο. Εκει ο ρεζοντ αρχισε να γευεται ένα σωρο καινουργια συναισθηματα ενώ οι μηχανικοι εγκεφαλογραφοι εψαξαν και βρηκαν τον χειροτερο του φοβο. Τελος αυτό το ευαισθητο δεδομενο μεταδοθηκε στους μηχανικους γενετιστες οι οποιοι ξεκινησαν την διαδικασια βιοδημιουργιας ενός καινουργιου σωματος για τον ρεζοντ.

4
ο κυριος ρεζοντ είναι τοποθετημενος σε μια γλυκια λιμνη αντιβαρυτητικης ληθης. Νοιωθει καποια απαλα σε ανοιξιατικους τονους χρωματα να τον περιβαλλουν. Μυριζει αν και δεν διαθετει μυτη το συγκινητικα βρεγμενο χωμα του φθινοπωρινου απογευματος. Ο ρεζοντ είναι ομορφος και ευλογημενος. Τα παντα μεσα του είναι λευκα και τακτοποιημενα σε ζεστες φωτεινες οασεις χαρας. Τα ματια του τρεμοπαιζουν μεθυσμενα από τα δροσερα λιβαδια που ξεχυνονται γονιμα μπροστα του και απαλες αναλαμπες θυληκης σαρκας, συναρπαστικα προσωπα κοριτσιστικης ευδαιμονιας τον κανουν να ανατριχιαζει ευτιχισμενα. Ο ρεζοντ είναι αληθεια βρισκεται εκει που ανηκε από παντα και η απεριγραπτη με ανθρωπινες λεξεις μουσικη που δεσποζει στον λαμπρο αερα τον συγκινει βαθυτατα. Όμως κατι αρχιζει να μετακινειται ανεπαισθητα. Μια παραξενη δονηση στον περιβαλλοντα χωρο. Κατι σαν αλλαγη ταχυτητας καθως η θεα της βαρυτητας επιστρεφει πιο υσχηρη από ποτε. Μια αρχαια αναμνηση σχετικα με καποια διαδικασια. Καποια ποινη. Κατι όχι και τοσο ευχαριστο. Που απλωνεται μπροστα του. Γιατι… καποιο ενοχλητικο αρωμα; Ηταν ακινητος. Ο δικαστης. Και τι γινεται συνηθως σε αυτή τη κατασταση; Όχι πρεπει να γυρισω πισω στην προηγουμεη κατασταση. Ολη αυτή η θολουρα… μα που βρισκομαι; Κατσε. Περιμενε μια στιγμη ημουνα σε καποια δικη. Νομιζω πως… όχι αυτό! Όχι! Δεν μπορει να συμβαινει κατι τετοιο! Δεν μπορει!

Ο ρεζοντ όμως ανοιγει τα ματια του και διαπιστωνει πως μπορει. Δεν εχει ανοιξει όμως μονο δυο ματια. Ουτε στηριζεται σε μονο δυο ποδια.

5
λοιπον η κατασταση για τον τερας ρεζοντ είναι καπως δυσαρεστη. Οποτε προς το παρον τιθεται σε δευτερο πλανο, μεχρι να ξεπερασει το αρχικο σοκ της νεας του υποστασης.

Η οποια είναι σιγουρα ενδιαφερουσα αλλα το ιδιο μπορει να πει κανεις ότι υσχηει και με τον εγκεφαλο του τυπικου δικαστη αυτης της μακρινης περιοδου. Και το σκεπτικο φυσικα που διεπει τους νομους στους οποιους στηριζει της αποφασεις του.

Καταρχην οι ανθρωποι εχουν διαπιστωσει πως οι ανθρωπινη φυση είναι τελεια. Δεκαδες επιστημονικες αποστολες στις πιο πιθανες να σφυζουν από ζωη περιοχες του γαλαξια στευτηκαν ειτε από απολυτη αποτυχια ειτε από εντελλως περιορισμενου ευρους επιτυχια, όπως τα αμφιβια αιλουροειδη του ομεγα του κενταυρου που το βασικο τους προσον είναι ότι βρωμανε.

Από την στιγμη όμως που οι ανωτερες μορφες ζωης που ανακαλυφθησαν στον γαλαξια ηταν στην καλυτερη των περιπτωσεων αξιοθρυνητες εν σχεση με τον ανθρωπο, αποφασιστηκε πως ο ανθρωπος είναι σιγουρα η ανωτερη μορφη ζωης που εχει υπαρξει ποτε.

Και αυτό ακριβως υποστηριζει ο νομος 63789273/7689 της Ομοσπονδιας Του Ηλιου.

Επισης από την στιγμη που ο ανθρωπος είναι σιγουρα και κατηγορηματικα η κορωνιδα της ζωης στο συμπαν οποιαδηποτε αντιθετη διαδοση αποτελει καταισχυντη πλανη και διαβρωτικη προπαγανδα που στρεφεται εναντιον της τελειας διαπλανητικης κοινωνιας των ανθρωπων. Κατι τετοιο αποτελει αξιοποινη κατασταση και τιμωρειται με τερματισμο όπως εξαλου οριζουν και οι νομικες διαταξεις 63789273/7693 και 94. επειδη η περιπτωση της διαδοσης διαβρωτικων ιδεων είναι συνειδητη και αποσκοπει στην εξυπηρετηση ιδιοτελων σκοπων είναι όπως εξαλου γινεται κατανοητο απαραιτητο να αντιμετωπιζεται με μη αναστρεψιμα μεσα.

Στην περιπτωση όμως που καποιο θυμα αυτης της απαραδεχτης προπαγανδας ότι δηθεν η ανθρωπινη φυση δεν είναι τελεια νοιωσει καταθλιψη ή ακομα και αηδια για τον ιδιο του τον εαυτο ή για τους συμπολιτες του είναι υποχρεωση της διαστρικης κοινοτητας μας να περιλθαψει τον παραπλανημενο του οργανισμο. Γιατι από την στιγμη που ημαστε τελειοι τελειος είναι και ο καθενας από μας και είναι υποχρεωση μας να βοηθησουμε οποιο παραπληροφορημενο ανθρωπινο πλασμα νομιζει πως δεν είναι προιον υπερτατης τελειοτητας.

Μερικες φορες όπως εξαλου αναφερει και ο σχετικος με την παραπανω περιπτωση νομος (63789273/7698) η φωτια πρεπει να αντιμετωπιστει με τη φωτια. Στην προκειμενη περιπτωση στην θεση της φωτιας βρισκεται το συναισθημα της αηδιας το οποιο πρεπει να τονιστει είναι αδιαφορο αν επικεντρωνεται εναντιον του ανθρωπινου ειδους ή αν υπαρχει αυτονομα. Ένα τελειο ειδος δεν μπορει και δεν πρεπει να νοιωθει υπο οποιεσδηποτε συνθηκες αηδια για το παραμικρο. Αν όμως ένα τοσο απεχθες συναισθημα τυχει να εμφανιστει είναι υποχρεωση των ελλογων ανθρωπων να το εξαλειψουν. Ο πιο αποτελεσματικος τροπος θεραπειας που εχει εφαρμοστει μεχρι σημερα είναι η εκθεση του ασθενους υποκειμενου σε μια οσο το δυνατον πιο αηδιαστικη κατασταση υπαρξης, μετα το περας της οποιας το μεγαλυτερο ποσοστο των ασθενων επανεκτιμα με θεαματικο τροπο την ανθρωπινη υποσταση και συνηδητοποιει το μεγεθος της ανθρωπινης τελειοτητας σε ολο της το μεγαλειο.

Η εφαρμογη της θεραπειας γινεται στα ειδικα διαμορφωμενα για αυτό το σκοπο εργαστηρια επιβολης του χημικου νομου και η διαρκεια της εγκειται στην σοβαροτητα της κάθε περιπτωσης. Εκει η φυσικη υποσταση του ασθενους αφαιρειται στο μεγαλυτερο της ποσοστο και αντικαθισταται από μια άλλη που αντιστοιχει στο αντικειμενο για το οποιο ο ασθενης αισθανεται την μεγαλυτερη απεχθεια. Ο σκοπος της θεραπειας είναι να επανεκτιμησει ο ασθενης την προηγουμενη ανθρωπινη υποσταση του και να αποδεκτει την απωτατη τελειοτητα που την διεπει. Η απεραντη φρικη που η νεη υποσταση προξενει στους πασχοντες είναι αρκετη ώστε να επελθει ψυχικη καθαρση και να επιζητουν με παθος την επαναφορα της παλαιας, ευδαιμονικης μορφης του ανθρωπινου οργανισμου.

Ο χρονος της θεραπειας ποικιλει όπως εχει ηδη αναφερθει αναλογα με την σοβαροτητα της καταστασης και εχει διαρκεια που κυμαινεται μεταξυ των 50 και των 500 χρονων. Σε ολη την διαρκεια της θεραπειας το υποκειμενο παραμενει ελευθερο μια και δεν εχει προβει σε αξιοποινες πραξεις και εχει ηδη ξεκινησει την θεραπευτικη του αγωγη. Επιπλεον οι υγιεις πολιτες νοιωθουν ολοι οικτο για τους παραπληροφορημενους ασθενεις συμπολιτες τους και όπως είναι φυσικο πολλοι από αυτους προσφερουν την βοηθεια και την ψυχολογικη τους στηριξη εθελοντικα. Όπως είναι αναμενομενο οι υγειεις πολιτες δεν τρομαζουν ουτε και βιωνουν το παραμικρο συναισθημα αποστροφης μπροστα στους προσωρινα μη ανθρωπινους συμπολιτες τους μια και κατι τετοιο δεν είναι χαραχτηριστηκο της ανθρωπινης φυσης.

6
ο ρεζοντ ενοιωθε να ξεχυλιζει από ζωικη ενεργεια. Παραλληλα ένα πρωτογνωρο αισθημα πεινας ειχε αρχισει να τον πιεζει απαλα εδώ και καποια ωρα. Ποιος ξερει ποσες ωρες ειχε μεινει ακινητος από τοτε που ανοιξε τα ματια του μην τολμωντας να κινηθει ή να κοιταξει πανω ή κατω. Τα δυο ανθρωπομορφα παντως ρομποτ που στεκονταν ένα σε κάθε πλευρο του εμοιαζαν ικανα να κανουν υπομονη για παντα. Οση ωρα το νέο τερας στεκοταν ακινητο και μουδιασμενο τα δυο βοηθητικα ρομποτ δεν εκαναν τιποτα άλλο απ’τον να τον κοιτανε με ολη την στοργη και την τρυφεροτητα του κοσμου. Αυτή εξαλλου ηταν η βασικη τους δουλεια: η υποδοχη των νεοφτιαγμενων. Δεν υπηρχε φυσικα θεμα αποστροφης από την πλευρα των γιατρων και των μηχανικων του εργαστηριου απλως προτιμουσαν να αφηνουν τα τεχνικα θεματα στις μηχανες. Το ενδιαφερον των γιατρων για τους ασθενεις τους ηταν δεδομενο αλλα δεν υπηρχε κανενας λογος να τους αντικριζουν για να μαθουν την ψυχολογικη τους προοδο ή να παρακολουθησουν την εξελιξη της θεραπειας τους…

αυτό θα ηταν απλουστατα χασιμο χρονου και ταυτογχρονα απολυτα ηλιθιο από τη στιγμη που τα ρομποτ ηταν σε θεση να εκτελεσουν με επιτυχια ένα απειρο πληθος εργασιων που κυριολεκτικα αγγιζε τα παντα.

Ο ρεζοντ όμως δεν εμοιαζε ετοιμος να κινηθει συντομα οποτε μολις τωρα παιρνονται τα απαραιτητα μετρα ώστε να αναγκαστει επιτελους να κινηθει. Ετσι στελνεται η καταληλλη εντολη στον κεντρικο υπολογιστη του εργαστηριου και αλλα δυο ρομποτ σπευδουν κρατωντας έναν μεγαλο καθρεφτη με μηκος πλευρας 2 μετρα. Μεταξυ αστειου και σοβαρου τωρα οι γιατροι ονομαζουν αυτή την φαση της θεραπειας: Το Τελετουργικο Της Αντανακλασης. 

Ο ρεζοντ παντως δεν γνωριζει το εν λογω τελετουργικο ουτε ξερει πως τα δυο ρομποτ μεταφερουν έναν καθρεφτη αφου είναι καλυμενος από ένα συνθετικο υλικο σε γαλαζωπη αποχρωση. Το μυαλο του εντωμεταξυ εχει αρχισει να ξεκαθαριζει και επιχειρει να κανει μια ερωτηση στα ρομποτ. Αντιθετα με αυτό παραγει κατι σαν υποκωφο σφυριγμα που τον αφηνει αναυδο. Τι στο καλο; σκεφτεται.

Κοιτα! Λεει επιταχτικα το ένα από τα τεσσερα ρομποτ που τωρα τον περιστειχιζουν.

Και ο καθρεφτης ξεγυμνωνεται. Καποια από τα ματια του ρεζοντ στρεφονται προς τον καθρεπτη.

ΕΙΔΕ ΒΛΕΠΕΙ ΘΑ ΔΕΙ

Ο ρεζοντ ειδε. Ηταν κατι παραξενο. Μετα βρισκει τον εαυτο του να σκαρφαλωνει στον τοιχο του εργαστηριου. Μετα σε καποιο κτιριο εξω στον δρομο. Ταυτογχρονα παραγει πολλα υποκωφα σφυριγματα τα οποια πλεον δεν είναι ικανα να τον τρομαξουν και τρωει μικρα πουλια που φωλιαζουν στις ταρατσες των σπιτιων ή πτωματα που του διαθετει το νεκροτομειο όπως οριζει και ο νομος.

Ο τερατοποιημενος κυριος ρεζοντ δεν μπορει πια να μιλησει ουτε και να παψει να νοιωθει την απεραντη φρικη της καταστασης του αλλα αισθανεται και είναι διαφορετικος. Πραγματικα διαφορετικος. Γιατι ποσοι ανθρωποι θα μπορουσαν περιγραφοντας τον εαυτο τους να πουν: Ειμαι μια γιγαντιαια αραχνη;

Ένα μικρο ευχαριστω

Ειμαι το μικρο τεχνητο αντικειμενο πος1ΑΔΚ και εχω μολις ενεργοποιησει όλα τα συστηματα ελεγχου, ολους τους μαγνητικους αισθητηρες, τους οπτικους (υπερυθρους και στο φασμα χ) αισθητηρες, τους παλμογραφους, τα διαφορα ηλεκτροστατικα συστηματα και φυσικα τους καταγραφεις ηχου, εικονας και θερμοκρασιας.

Κεντρικη μοναδα κατευθυνσης σε αυτό το σημειο θα ηθελα να εκφρασω σε σενα την υπερτατη λειτουργικη μητερα την βαθυτατη ευγνωμοσυνη που εντοπιζω να ρεει μεσα στους οπτικους μου νευρωνες για την ευκαιρια που μου εδωσες να αντικρισω το μαγικο θεαμα που απλωνεται αυτή τη στιγμη μπροστα μου.

Ολη αυτή την γαλαζια ευδαιμονια του μεγαλου αεριου πλανητη προς τον οποιο κατευθυνομαι την ομορφια δυστηχως του οποιου δεν εχω την τεχνικη δυνατοτητα να αντιληφθω σε ολο της το μεγαλειο.

Ξερω όμως πως εσυ θα τα καταφερεις μολις λαβεις όλα τα δεδομενα που προκειται να σου στειλω μαζι φυσικα με τις προσωπικες μου σκεψεις. Και εδώ φτανω στο δευτερο σημειο για το οποιο αισθανομαι ευλογημενο. Στην αδεια δηλαδη που μου εδωσες να εκφρασω και άλλες σκεψεις εκτος από τις απολυτα σχετιζομενες με την υπεροχη αποστολη μου. δεν εχω τα απαραιτητα δεδομενα ώστε να γνωριζω το γιατι αποφασισες κατι τετοιο για πρωτη φορα στην ιστορια του τελειου πολιτισμου μας, μα δεν μπορω παρα να αισθανομαι τυχερο που αυτή η μοναδικη δυνατοτητα εκφρασης ατομικης σκεψης δοθηκε σε μενα.