Created By
NafTiLos

Τελευταία ενημέρωση
22/6/2001
Σελήνη 19 ημερών
Η νύχτα ξαναρχίζει να μεγαλώνει

Σχεδίασμα Πιθανής Βιογραφίας

Άλλη μια θαμπή μέρα. Αυτός ο χειμώνας είναι πια ανυπόφορος, δεν προχωράει καθόλου. Οι μέρες είναι όλες ίδιες, λες κι έχει ακινητοποιηθεί ο χρόνος. Μπορεί βέβαια να ‘ναι η ιδέα μου. Το παρόν συγκεντρώνει πάντα όλη την ένταση. Και σήμερα τα ίδια. Είναι μόλις 10 και δεν έχω τίποτε να κάνω. Θα στηθώ και πάλι δίπλα στο παράθυρο διαβάζοντας, ή μάλλον προσποιούμενη ότι διαβάζω. Στην πραγματικότητα η προσοχή μου αποσπάται πολύ γρήγορα και η ματιά μου στρέφεται προς τα κάτω, προς το δρόμο. Εκεί κάτω φαίνεται ότι κάτι κινείται, ότι υπάρχει ζωή. Μπορεί και να κάνω λάθος βέβαια, γιατί διακινδυνεύω τη χρήση λέξεων των οποίων δε γνωρίζω το περιεχόμενο παρά μόνο μέσα από περιγραφές άλλων. Δεν έχω τίποτα που να με βεβαιώνει ότι αυτές τις λέξεις δεν τις χρησιμοποιώ αυθαίρετα. Μερικές φορές ονειρεύομαι ότι μιλάω σε μεγάλο πλήθος κι ενώ ακούω τον εαυτό μου να εκφράζεται με εκπληκτική διαύγεια, κανένας δε με καταλαβαίνει. Και τότε νιώθω ότι όλα είναι οριστικά
χαμένα.

 Όταν ήμουν νέος διέθετα μιαν ανεξέλεγκτη εμμονή προς τη φάρσα, μιαν αξιομνημόνευτη μνησικακία προς τη μητέρα μου, δέουσα αλαζονεία και αρκετά χρήματα. Συνέλαβα λοιπόν ένα εξωφρενικό σχέδιο.

 Λοιπόν έβλεπα μάλλον πως ήμουν συγγραφέας. Είχα λέει μια καταπληκτική έμπνευση και φλεγόμουν από την επιθυμία να γράψω. Ζούσα σ’ ένα σκοτεινό, παλιομοδίτικο σπίτι γεμάτο πορσελάνες και σιωπή. […] Ένα κύμα λύπης με διαπέρασε. Σκέφτηκα με ανείπωτο πανικό πως είχα έμπνευση για να γράψω και ταυτόχρονα κατάλαβα ότι ήμουν σε παγίδα, ήταν μια κοροϊδία που είχα στήσει εγώ στον εαυτό μου. Έπιασα με τα χέρια το κεφάλι και έσκυψα στο γραφείο μου και… το γραφτό μου ήταν εκεί.

 -Η ζωή ρε δε θα σου χτυπήσει την πόρτα πολλές φορές. Ή της ανοίγεις και τη στριμώχνεις στη γωνία, ή κάθεσαι να κρυφακούς κάθε βράδυ το σκοτάδι, φυσάει και τρίζει η πόρτα κι εσύ απ’ τη λαχτάρα νομίζεις πως είν’ εκείνη και τσεκάρεις και γίνεσαι γελοίος.

-Δεν μπορώ, απάντησα στεγνά.

 Είναι αλλόκοτο μα κάθε φορά που φεύγω και παρατηρώ την πόλη μέσα απ’ το ταξί, μου
φαίνεται πολύ διαφορετική απ’ ότι συνήθως. Οι άνθρωποι περπατούν, μπαίνουν σε μαγαζιά,
κάθονται σε καφετέριες τόσο ανύποπτοι, καθησυχασμένοι, μακάριοι σχεδόν. Κι εγώ μπαίνω σε πλοία που σφυρίζουν τρεις φορές σε συγχορδία με τον αλέκτωρα, και απομακρύνονται και φεύγουν και πάνε κι οι ισορροπίες μου ανατρέπονται μια και καλή. Αυτή είναι η πραγματική ναυτία, ψυχικός εμετός και διανοητική ζάλη.

 Ακόμα και σήμερα, όταν πρέπει ν’ αποφασίσω κάτι σοβαρό, καλύπτομαι πίσω απ’ την υποθετική γνώμη της άγνωστης γιαγιάς. Όχι, δεν μπορώ να πω ακριβώς «καλύπτομαι», γιατί οι ακούσιες συμβουλές της μου έχουν βγει όλες μέχρι τώρα σε καλό. Νομίζω ότι έχω ουσιαστικά στολίσει την απούσα γοητεία της με όλα όσα θα ήθελα να είμαι, έχω ενσαρκώσει σ’ έναν άνθρωπο εμπιστοσύνης, δηλαδή νεκρό, ένα ενδεχομένως ανέφικτο ιδεώδες.

 Ανόητα, ηλίθια κωλόπαιδα που γδύνετε τα σπίτια του κόσμου. Ιδέα δεν έχετε τι είναι πολύτιμο και τι όχι. Τι θα το κάνετε καθίκια το κλειδωμένο βαλιτσάκι; Θα το σπάσετε και θα βρείτε το μπιτόκι… Ο Δήμος θα το περιμαζέψει με τα σκουπίδια αύριο το πρωί…

 - Ποτέ δε ντράπηκα να κάνω ή να πω αυτό που ήθελα, κι αυτό δεν αλλάζει με τα χρόνια.

 Καλημέρα σας, μήπως θα μπορούσατε να μου πείτε… Α ναι, ξέρετε δεν είμαι από δω, ήρθα για επαγγελματικές υποθέσεις στην πόλη σας και μου διέφυγε η ακριβής διεύθυνση…
Καπνίζετε; ορίστε, παρακαλώ.. α, και επί τη ευκαιρία θα μπορούσατε να μου δώσετε μερικές πληροφορίες γι’ αυτές τις κρουαζιέρες με το Μαγευτικό Κιλιμάντζαρο; Μάλιστα, μάλιστα, δεκαπέντε μέρες τον Αύγουστο, πολύ καλά ακούγεται και σε πολύ καλή τιμή, αλλά… τι τα
θέλετε, να πάει κανείς μόνος – δεν αξίζει, έτσι δεν είναι;

 Τώρα στο φως της μέρας θα εξηγηθούμε, σκέφτηκα. Προσπάθησα αδέξια να σου ανοίξω
πάλι συζήτηση. Δεν απαντούσες, Δε μιλούσες καθόλου. "Νομίζω πως καταλαβαίνω" σου
είπα, "αλλά πάλι δεν είμαι σίγουρη. Δεν περίμενα ποτέ κάτι τέτοιο, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Μίλα μου, πες μου κάτι". "Ψάχνεις στο μυαλό σου και δεν βρίσκεις το κατάλληλο
ταχτοποιημένο κουτάκι να εντάξεις κι αυτήν την "΄εμπειρία", είπες πικρόχολα. "Αυτό θέλω κι εγώ: να μην το δεις έτσι ή αλλιώς, να μην ξέρεις τι να κάνεις, γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι "εμπειρία", είμαστε εμείς οι ίδιοι, ανεπίδεκτοι ερμηνείας. Αν θες να μάθεις κάτι για τον εσωτερικό μου κόσμο έλα να ξαπλώσεις πάνω μου, βάλε τ' αυτί σου στο κορμί μου. Θ' ακούσεις την καρδιά να χτυπάει, τα σπλάχνα να κινούνται, το αίμα να τρέχει, αυτό είναι που πρέπει να
μάθεις".

 Στο δρόμο για το σπίτι σταμάτησε σε μια κάβα κι αγόρασε ένα κονιάκ εφτά αστέρων. "Μια που δεν πίνω, ας μεθύσω με κάτι σίγουρο", σκέφτηκε. Το επόμενο πρωί πέταξε όλα τα
χαρτάκια με τα τηλέφωνα, τα ονόματα, και τις διευθύνσεις, αλλά πριν κατεβάσει τη σακούλα με τα σκουπίδια, την ξανάνοιξε και τα περιέσωσε. "Όταν αρχίζει κανείς κάτι, πρέπει και να το τελειώνει", δικαιολογήθηκε στη Μάρω με το ειρωνικά ανασηκωμένο φρύδι.

 Σκεφτόμουν αντί να ξοδέψω τόσα λεφτά σε ηρεμιστικά, να πάω ένα μακρύ ταξίδι, να μην
ξέρω και να μη με ξέρει κανείς, μα φοβάμαι να το κουνήσω ρούπι, φοβάμαι ότι όσο είμαι παρόν είμαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων μα αν φύγω θα με ξέρουν οι πάντες και η ομίχλη θα με κυκλώσει.

Και το πιο σημαντικό, κατάλαβα ότι είναι μάταιο να προσπαθεί κανείς αυτόκλητα να σώσει τους άλλους από την τυραννία της ηδονής, η οποία παραμένει σε κάθε της έκφραση ακατονόμαστη.

- Καπνίζω… καπνίζω.. ξανακαπνίζω… είμαι στον δεύτερο καφέ … ξύνω το πηγούνι μου…. Κοιτάζω έξω απ το παράθυρο και βλέπω ένα πιτσιρίκι να ‘χει βουτήξει σχεδόν ολόκληρο στο ψυγείο ενός περιπτέρου για να ψαρέψει ένα παγωτό… πιάνει ένα η μαμά και κλείνει το
ψυγείο… το πιτσιρίκι ωρύεται.. μάλλον ήθελε κάποιο άλλο… η μαμά πληρώνει βιαστικά και κάτι του λέει, μάλλον του αναλύει την οργή των περιπτεράδων κατά τις απώλειες ενέργειας του ψυγείου τους…. Το πιτσιρίκι μάλλον δεν χαμπαριάζει δεδομένου ότι συνεχίζει να
τσιρίζει…. Στοπ καρέ… μόλις χάθηκαν απ’ το οπτικό μου πεδίο….  Αυτάαααααα

- Πάντα τόσο πολλά λες για σένα;

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ 1

Η Πανδαισία

- Χαίρετε, είστε δύο άτομα;

- Μάλιστα.  Μπορούμε να καθίσουμε στον έβδομο ουρανό;

- Φυσικά, είναι ελεύθερος.  Ορίστε το μενού.

- Μάλιστα. Εγώ θα ήθελα μια ευτυχία.

- Καλοψημένη ή με το αίμα της;

- Με το αίμα της.

- Και η κυρία;

- Χμ... εγώ θα πάρω ένα χαμόγελο του σεφ.

- Σερβίρεται με ειλικρίνεια ή με δόλο, τι προτιμάτε;

- Ένα χαμόγελο με ειλικρίνεια παρακαλώ.

- Πολύ ωραία. Σαλάτα θα πάρετε;

- Ναι, θέλουμε μια ευφορία δίχως λάδι, και μια φέτα ουρανό.

- Συγγνώμη, αλλά σήμερα δεν έχουμε φέτα ουρανό. Μήπως θα θέλατε μια φέτα φεγγάρι;

- Εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα.

- Θα πιείτε κάτι;

- Ένα ποτηράκι αλμυρή θάλασσα για την κυρία και μια μεγάλη βροχή για μένα, παρακαλώ.

- Ευχαριστώ πολύ. Καλή σας όρεξη.

  ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ 2

Τα Κοινά 

Αγαπητοί τηλεθεατές καλησπέρα σας. Διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας για να σας ενημερώσουμε για τις τελευταίες εξελίξεις στο καυτό θέμα που μόλις έφτασε. Είναι
απίστευτο, αλλά αν και βρισκόμαστε στη δύση του 20ου αιώνα, συνεχίζουν να μας
συγκλονίζουν τα αλλεπάλληλα κρούσματα ΤΑΠ (Τετριμμένων Ασήμαντων Πραγμάτων).

Νωρίς σήμερα το πρωί και ενώ η υποφαινόμενη όδευε προς το αυτοκίνητό της, μάρκας OpenPasta, αποκολλήθηκε το τακούνι της με συνέπεια η άτυχη παθούσα να ολισθήσει στο οδόστρωμα. Η άμεσος δράση που απέκλεισε την γύρω περιοχή άρχισε αμέσως έρευνες για τον εντοπισμό του τακουνιού, αλλά λόγω απεργίας των οδοκαθαριστών δεν στάθηκε δυνατόν να εντοπιστεί ανάμεσα στους 348 κάδους της περιοχής όπου πιθανολογείται ότι έχει τοποθετηθεί από διερχόμενους γνωστούς – αγνώστους. Το θύμα μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες μετά το ισχυρό σοκ που υπέστη.

Οι περίοικοι δηλώνουν ότι δεν αντιλήφθηκαν τίποτα ιδιαίτερο.  Ο υπουργός
υποδηματοποιίας, ο οποίος ματαίωσε την προγραμματισμένη του επίσκεψη στη Μπουρκίνα Φάσο, κατέφθασε αμέσως στον τόπο του εγκλήματος και εξέφρασε την βαθιά του οδύνη για το συμβάν. Υποσχέθηκε δε, υλική αποζημίωση στην οικογένεια του θύματος. Οι έρευνες της αστυνομίας για τον εντοπισμό του τακουνιού θα συνεχιστούν αύριο με το φως της ημέρας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το θύμα επιστέφοντας σπίτι του, δέχθηκε την επίσκεψη της γειτόνισσας, η οποία και δήλωσε απερίφραστα ότι εάν επαναληφθεί αυτή η βαβούρα θα κάνει προσφυγή στο ανώτατο συμβούλιο των εταίρων περιοίκων. Μετά από διαπραγματεύσεις με τους οικείους της, η παθούσα αποφάσισε να μην δεχτεί κανένα διάλογο με την γειτόνισσα, όσον αφορά τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο σπίτι της και στον περιβάλλοντα χώρο. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας δήλωσε ότι πρόκειται για ένα θέμα που απαιτεί ψυχραιμία και καλή θέληση, προσφέρθηκε δε ο ίδιος να αναλάβει τον ρόλο του μεσολαβητή.

Αυτά για την ώρα αγαπητοί τηλεθεατές. Εάν προκύψουν εξελίξεις θα σας ενημερώσουμε με Έκτακτο Δελτίο. Δείτε τώρα τη συνέχεια της ταινίας μας Η Συγκλονιστική Ιστορία της Άννας Τρανκ.

  ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ 3

Η Μετατόπιση

Κάτι χτυπούσε δαιμονισμένα. Μισοκοιμισμένος ακόμα, πίεσε με δύναμη το ξυπνητήρι.
Συνέχισε να χτυπά. Παραπατώντας, έφτασε ως το τηλέφωνο. Η φωνή είπε: «είναι επτά και
μισή, ώρα να ξυπνήσετε». Το έκλεισε και επέστρεψε κάτω απ’ το πάπλωμα. Σε λίγο κι άλλο χτύπημα. Σήκωσε το ακουστικό αλλά βούιζε. Το ρολόι είπε: «Έλα ρε, μ’ έχεις στήσει εδώ και 20 λεπτά. Θα ξυπνήσεις καμιά φορά;»

Βγήκε στο δρόμο. Το αυτοκίνητο ήταν στο διπλανό στενό. Κατά τη συνήθειά του, σταμάτησε στο περίπτερο για εφημερίδα. Την αγόρασε. Ήταν η Κυριακάτικη έκδοση, της 5^ης
Οκτωβρίου. Ζήτησε απ’ τον περιπτερά τη σημερινή εφημερίδα και εκείνος τον διαβεβαίωσε ότι αυτή είναι η σημερινή εφημερίδα.

Τον αγνόησε και πήγε προς το αυτοκίνητο. Μα πόση ώρα έπρεπε να περπατάει ακόμα; Ήταν ήδη μισή ώρα στο δρόμο κι ακόμα δεν είχε φτάσει στο επόμενο τετράγωνο. Τελικά το βρήκε. Δε βρήκε όμως το συνάδελφο στο γνωστό σημείο, είχε αργήσει ήδη πολύ κι εκείνος θα ‘χε
πάρει ταξί. Έφτασε στη δουλειά. Πήγε να τσεκάρει την κάρτα. Δεν την έβρισκε πουθενά. Διαμαρτυρήθηκε στο θυρωρό. Ο θυρωρός τον παρέπεμψε στη γραμματεία.

Τη γραμματέα την είχε βάλει στο μάτι. «Τι γίνεται Ρουλάκι;» της πέταξε, κι εκείνη τον αγριοκοίταξε. Όταν αναγκάστηκε με τα πολλά να της συστηθεί με το ονοματεπώνυμο, εκείνη έψαξε σε καμιά δεκαριά κιτάπια και του είπε κοφτά: «Μα κύριε, η αίτησή σας είναι υπό διεκπεραίωση. Αφού σας είπαμε ότι αν προσληφθείτε θα σας ενημερώσουμε εμείς, γιατί έρχεστε δίχως ειδοποίηση;»

Γύρισε σπίτι κι έκανε ένα παγωμένο ντους. Καθώς ντυνόταν, έπιασε με την άκρη του ματιού του τον εαυτό του στον καθρέφτη. Το δέρμα του ήταν κατακίκτρινο. Έτσι κατάλαβε τι ήταν η έντονη μυρωδιά οινοπνεύματος που ερχόταν απ’ το μπάνιο: από τη βρύση έτρεχε ουίσκι.

Άνοιξε την εφημερίδα και έμαθε ότι η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Κρίμα
σκέφτηκε που ο επικρατέστερος υποψήφιος είχε πεθάνει προ διετίας.

Η εξώπορτα άνοιξε και μπήκε η Ρούλα μαινόμενη: «Δε σου ‘χω πει να βάζεις τα λερωμένα στο καλάθι με τ’ άπλυτα;»

Το ξανασκέφτηκε, κι είπε να πάρει έναν υπνάκο. Ξύπνησε πιασμένος και συνειδητοποίησε πως είχε ήδη αρχίσει να σχηματίζεται στο κεφάλι του ένα καρούμπαλο, ως φυσική συνέπεια της πτώσης του απ’ το τραπέζι της κουζίνας.

 Μαράζι μουγκών επιθυμιών

1.     Μπροστά στην οθόνη

2.     η μοναξιά σε απευθείας σύνδεση

3.     ξεδιπλώνει

4.     οράματα βαθέως μονάζοντος.

5.     Του είπαν:

6.     «Πέθανε, αλλά μη φωνάζεις!»

7.     Κι εκείνος σοφά

8.     έραψε το στόμα του για να βρει δίκιο.

9.     Περιηγήθηκε νωχελικά

10.  στους ξενώνες του θανάτου.

 Οι στίχοι 2,4,6,8,10 είναι αυτούσιοι τίτλοι από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία κατά την περίοδο 23-26 Ιανουαρίου 1996.

Η Εξαφάνιση* αλλά Ελληνικά
ή τουλάχιστον μια απόπειρα

 (Α)

Γύρισε στο σπίτι του δύσθυμος, βυθισμένος σε σκέψεις σχετικές με στις περιπλοκές της
ζωής του. Ήθελε το μέλλον του δίχως πλήξη, τους φίλους του πιο ποικίλους, το σπίτι του πιο βολικό. Πήρε το πιστόλι που είχε κρυμμένο στο μπλε κουτί, το τοποθέτησε στο δεξί μην ίγγιο. Ο κρότος πνίγηκε στο θόρυβο ενός φορτηγού που μετέφερε τον ημερήσιο τύπο στο γειτονικό περίπτερο.

(Ε)

Στις οχτώ ήταν κιόλας στο σπίτι του, ανήσυχος. Αναλογιζόταν το βάρος της ζωής του. Προβληματισμοί γύρω από τα ίδια πράγματα. Θα ήταν όμορφα αν βρισκόταν μια μάγισσα κρατώντας μαγικό ραβδί, απαλύνοντας την καραδοκούσα πλήξη, τους άνοστους κι ομοιόμορφους φίλους, αυτό το άβολο σπίτι. Το πιστόλι ήταν στο γαλάζιο κουτί. Το χάδι στον κρόταφο, το πάτημα της σκανδάλης, όλα του φάνηκαν τόσο απλά. Η μηχανή κάποιου φορτηγού κάτω στο δρόμο ήταν πιο ηχηρή από τον κρότο του όπλου.

(Ο)

Επέστρεψε στη φωλιά στις εφτά και πενήντα πέντε, μέσα σε κακή διάθεση και μαύρες
σκέψεις. Φυσικά, θα ήταν καλύτερα αν δεν πάλευε με αυτήν την απίστευτη πλήξη, αν στις παρέες έβρισκε εκπλήξεις, αν αυτή η τρύπα ήταν άνετη. Έριξε ένα βλέμμα στη μεριά της μπλε θήκης. Έβγαλε ένα πράγμα – λύτρωση για τα πάντα. Η αφή ήταν παγερή σε επαφή με τη ζέστη της σάρκας. Δεν ήχησε παρά σιγανά, σε σύγκριση με τη φασαρία μιας νταλίκας πέρα, γεμάτης ημερήσιες εφημερίδες για την κεντρική διάθεση.

* Σε κάθε μια από τις παραπάνω παραγράφους λείπει το φωνήεν που προτάσσεται, σαν μια μικρή άσκηση πάνω στο μυθιστόρημα του Perec, LaDisparition, από το οποίο λείπει ολοκληρωτικά το γράμμα e, το οποίο είναι συμπτωματικά (!) το συνηθέστερο γράμμα της γαλλική αλφαβήτου.